Wielcy zdrajcy. Od Piastow do PRL

Najnowsza ksiazka jednego z najbardziej popularnych autorow ksiazek historycznych. Jest to opowiesc o ludziach, ktorym z roznych powodow nadano etykiete zdrajcow. Autor stara sie rozwiklac zagadki sprzed lat, poznac motywy dzialania i przebieg wydarzen. Zaskakiwac moze dobor tematow wsrod bohaterow ksiazki znalazl sie biskup Stanislaw ze Szczepanowa, kanonizowany dwa wieki po smierci, a nastepnie uznany za patrona kraju. Historycy do dzisiaj spieraja sie o jego ocene, a grobowiec biskupa w katedrze wawelskiej uznawany jest za jedna z najwiekszych relikwii kraju. Fakty przytaczane przez autora moga czasami zaskakiwac, tak bardzo sa odlegle od stereotypow. Koper podkresla, ze historie z reguly pisali zwyciezcy. W obiegowej opinii Boleslaw Krzywousty byl dobrym monarcha, natomiast synonimem zdrady pozostal jego starszy brat Zbigniew. I nie mialo znaczenia, ze tak naprawde, to Boleslaw sie zbuntowal przeciwko bratu i pozbawil go wladzy, a nastepnie zycia. Niemal kazde pokolenie Piastow toczylo wojny domowe wykorzystujac armie panstw osciennych. Ale takie byly w tych czasach obyczaje i nikt sie temu nie dziwil, ani specjalnie nie potepial. Natomiast bunty moznowladcow zasluguja juz zupelnie na inna ocene. Autor stara sie dociec ich przyczyn, a czasami zwiazkow osobistych. Nawet w przypadku osob o tak zlej renomie jak Hieronim Radziejowski, obwiniany o sprowadzenie na Polske katastrofalnego najazdu szwedzkiego. Koper nie ogranicza sie zreszta tylko do faktow politycznych, opisujac dzieje targowiczan, wiele uwagi poswieca zyciu prywatnemu Szczesnego Potockiego. Zauwaza, ze najbogatszy magnat Rzeczypospolitej Obojga Narodow, przywodca konfederacji targowickiej w zyciu osobistym byl czlowiekiem wyjatkowo nieszczesliwym. Inny jest natomiast stosunek autora do Aleksandra Wielopolskiego, uznanego przez potomnych za sprawce wybuchu powstania styczniowego. Margrabia mial jak najlepsze intencje, ale jego dzialalnosc przypadla na niewlasciwy okres. I gdyby urodzil sie o pokoleni